 Ik kwam laatst een oude schoenendoos tegen vol met 3,5-inch diskettes. Even greep de nostalgie toe: labels met uitgewiste namen, spelletjes die ik zelf had gebrand, en de vraag of er uberhaupt nog iets leesbaars op staat. Tijd om de oude diskette weer eens onder het stof vandaan te halen.
1,44 MB. Daar moest je het vroeger mee doen, en eerlijk gezegd was dat vaak ook genoeg. Een stuk tekst, een paar plaatjes, je favoriete shareware spelletje; het paste erop. En paste het er niet op, dan kwam er gewoon een tweede diskette bij — "disk 2 van 8" was toen heel normaal. Wat me vooral bijbleef is hoe kwetsbaar ze waren. Een magneet in de buurt, wat stof, of gewoon pech, en je data was weg. En wie heeft dat schuifje nooit per ongeluk open geschoven? Toch heeft de diskette iets charmants: fysiek iets in je handen hebben met je bestanden erop is een gevoel dat een cloud-mapje nooit heeft kunnen evenaren. De opvolgers zijn trouwens ook legendarisch: de zip-drive van Iomega, de CD-RW waar je half Nederland mee volbrandde, en later de eerste USB-sticks van 16 MB voor een godsvermogen. Opslag is nooit saai geweest. Leuk detail: het opslaan-icoon in vrijwel elk programma is nóógsteeds een diskette. Hele generaties gebruikers klikken dagelijks op een icoon van een apparaat dat ze nooit hebben gebruikt ;) |
